ความทรงจำครั้งนี้ไม่มีวันลืม

ร่วมตัวกันที่สนามบินเพื่อที่จะบินไปอินเดีย

ชั้นเรียนของเราโดยมีคุณครูชาวฟิลิปปีเสื้อดำอยู่ตรงกลางครับ

วันแรกของการเรียนบรรยากาศในห้องสนุกสนามกันดีคุณครูก็ดีใจแต่หนาวมาก

ออกไปเยี่ยมซิสเตอร์ใกล้ ๆ บ้านเรา แต่ซิสเตอร์ไม่สะดวกถ่ายรูปด้วย

มีเตะบอลกระชับมิตรกับอินเดียอากาศร้อนมากตอนกลางวันถึงกับต้องปิดหน้าปิดตาเดี๋ยวหน้าดำ

เวลาเราไปเที่ยวเราจะนั่ง AUTO นี้แหละเอาให้คุ้ม

ไปทานอาหารนอกบ้านบ้าง

หรือไปรถเมย์แต่ต้องรอนานหน่อย

คนเยอะเราต้องนั่งอย่างนี้แหละ

มีเวลาไปเที่ยวกันบ้างออกมาดูบรรยากาศของประเทศอินเดีย

มีเวลาส่วนตัวทำการบ้านเหมือนกัน

ว่าง ๆ ไปเยี่ยมคนไทยด้วยกันที่อยู่อินเดีย

ว่างเกินมาเล่นเกมที่ดีกว่า

เช้า ๆ วันหยุดมาอาบแดดกันเพราะหนาวมากก

ฟังเพื่อน ๆ โม้กัน

ไม่มีไรทำนั่งคุยกันสองคนพอ

วันสุดท้ายเราก็ไปเที่ยวกันอีกหลายที่เลย

สวนสาธารณาของอินเดีย

ว่าง ๆ นั่งถ่ายอีกสักรูป

         ระยะเวลา 3 เดือนที่ประเทศอินเดีย มันเป็นช่วงเวลาที่มีทั้งความสุขและความทุกข์ปะปนกันไปช่วงแรก ๆ อยากกลับบ้านมากอยู่ลำบากมากอาหราอินเดียกินไม่ค่อยได้เลยตอนนั้นคิดถึงอาหารไทยที่สุดอยากกลับบ้านไปกินอาหารไทยมาก ช่วงแรกปรับตัวอยากมาก อากาศก็หนาวใช่ได้เลยช่วงแรก ๆ ก็ปรับตัวให้เข้ากับสภาพอากาศก่อน อยู่ประมาณหนึ่งอาทิตย์ถึงจะปรับตัวได้ แต่อาหารอิเดียเนียปรับตัวให้กินไม่ได้จิง ๆ บางอย่างกินไม่ลงอ่ะ มีกินแล้วอ้วกออกมาก็มี แต่ดีหน่อยเราเตรียมมาม่ามาเพื่อความอยู่รอดของพวกเราอยู่ได้เพราะมีมาม่านี้แหละ

        ครั้งหนึ่งที่ได้ไปอยู่ในประเทศอินเดียนั้นถือว่าได้ประสบการณ์หลายอย่างเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นการเรียนภาษอังกฤษ การใช้ชีวิตอยู่กับคนอินเดีย ความเป็นอยู่ของคนอินเดีย สถานที่ในประเทศอินเดีย จากการที่ได้ไปอยู่ก็ทำให้รู้ว่าประเทศอินเดียถึงแม้กับข้าวจะไม่ค่อยอาหารแต่สถานที่ท่องเที่ยวก็ถือว่าสวยดีมีหลายแห่งแทบอากาศก็เย็นสบายอีกด้วย  ถ้าไปไหนมาไหนไม่ค่อยไกลมากสามารถเดินได้สบายสบายไม่ร้อนมาก  แต่เวลาเดินเนียเสียอยู่อย่างหนึ่งคนขอทานเยอะมาก  เจอแล้วมันรู้สึกอย่างไรไม่รู้ รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร เพราะมันมีเยอะเกินคนละคนก็น่าสงสารมากอ่ะ แต่ต้องทำใจกับประเทศนี้เพราะมีคนยากจนเยอะจริง ๆ แต่อย่างไรก็ตามการที่มาประเทศอินเดียนี้จุดมุ่งหมายไม่ใช้ไปเที่ยวหรือไปช่วยเหลือคนยากจนแต่จุดหมายของผมคือไปเรียนภาษาอังกฤกและชีวิตกลุ่มด้วยกันกับเพื่อน ๆ เพราะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดและเป็นเป้าหมายของการที่เขาส่งเราไปที่ประเทศอินเดียครั้งนี้ 

       สิ่งสำคัญที่สุดที่ได้รับจากไม่ใช่การได้ไปอยู่ต่างประเทศ แต่การที่มาอยู่ที่นี้ครั้งนี้ทำให้ผมได้เพื่อน ๆ ใหม่ ซึ่งเป็นเพื่อนต่างรุ้นแต่ผมก็นับถือพวกเขาเป็นพี่ เนื่องจากพวกเรามี 2 กลุ่มที่ไปด้วยกัน กลุ่มหนึ่งเป็นรุ่นพี่ กลุ่มผมเป็นรุ่นน้องกลุ่มผมมี 5 คน กลุ่มพี่เขามี 8 คน หลังจากไปอยู่ประเทศอินเดียแล้วทำให้พวกเราร่วมกันเป็นกลุ่มใหญ่และมีความสนิทการมากยิ่งขึ้นจนกระทั้งปัจจุบัน