ระหว่างจุดเริ่มต้น.............กับจุดจบ

เริ่มต้นเป็นอดีต  จุดจบเป็นอนาคต  ระหว่างจุดเริ่มต้นกับจุดจบนั้นเป็นปัจจุบัน

คนเราทุกคนต้องมีจุดเริ่มต้นและจุดจบในชีวิต

ทุกสิ่งทุกอย่างยอมมีจุดเริ่มต้นแลำจุดจบ

ชิวิตมีจุดเริ่มต้นและก็มีจุดจบ ยังไม่มีมนุษย์คนไหนเป็นอมตะ

การงานมีจุดเริ่มต้นแล้วจุดจบ ยังไม่การงานใด ๆ ที่อยู่อย่างถาวรนิรันดร

การเรียนมีจุดเริ่มต้นแล้วก็มีจุดจบ ยังไม่มีใครเรียนจนลมหายใจสุดท้าย

ความรักมีจุดเริ่มต้นแล้วก็มีจุดจบ ยังไม่มีคู่รักคู่ไหนอยู่ด้วยกันจะรักกันตลอดนิรันดร

จุดเริ่มต้นชีวิตคือการการได้ลืมตามองดูโลกจุดจบของชีวิตคือการไม่สามารถลืมตามองดูโลกได้อีกแล้ว

จุดเริ่มต้นของการงานคือการที่่เราเริ่มเข้างานครั้งแรก

จุดจบของการงานคือวันที่เราสามารถทำงานได้แล้ว

จุดเริ่มต้นของการเรียนคือการเริ่มเข้าเรียนอนุบาล

จุดจบของการเรียนคือการที่เราเรียนจบแล้ว และพร้อมที่จะนำความรู้มาใช้

จุดเริ่มต้นของความรักคือการที่หนุ่มสาวสองคนมีใจตรงกันแล้วเริ่มเรียนรู้กันและกัน

จุดจบของความรักคือการตายจากไปข้างหนึ่่ง

ผมว่าคนเราทุกคนต้องประสบกับจุดเริ่มต้นแล้วจุดจบ  แล้วสิ่งนี้มันทำให้เรามีความสุขบ้างหรือเปล่า

ผมคิดว่ามันอาจจะทำให้เรามีความสุขถ้าเราเก็บมันเป็นความทรง

แต่เราอาจจะมีความสุขเมื่อเรายึดติดอยู่กับมัน

อย่างที่ได้กกล่าวไว้ข้างต้นว่าจุดเริ่มต้นเหมือนอดีต  จุดจบเหมือนอนาคต  

และระหว่างจุดเริ่มต้นกับจุดจบก็เหมือนปัจจุบัน

ผมว่าชีวิตของคนเราถ้าเรายึดติดอยู่กับอดีตถ้าอดีตเป็นเรื่องที่ฝังใจเราเราจะไม่มีวันก้าวหน้าและเราจะไม่มีวันมีความสุขเลย  ถ้าเราไขว่คว้าแต่เรืื่องอนาคต มันจะทำให้เราคิดแต่เรื่องอนาคตคิดว่าต้องทำอย่างนี้เพื่ออนาคตบ้างทีมันอาจจะกดดันเราจนหาความสุขในชีวิตประจำวันไม่ได้เลย  ดังนั้นผมว่าเราควรอยู่กับปัจจุบันเพราะสิ่งนี้จะทำให้เราหาความสุขใส่ตัวเราได้ เราไม่จำเป็นต้องนำเรื่องในอดีตมาคิดหรือนำเรื่องในอนาคตมากล่าวถึง เราจนอยู่กับปัจจุบัน ปัจจุบันเราเป็นอะไร เป็นอย่างไร จนอยู่กับมันอย่างนั้น เช่น อดีตเราอาจจะเรียนไม่เก่ง อนาคตเราอยากเป็นหมอ ถ้าเราลองมองสองอย่างผมเชื่อเลยว่ามันจะไม่ทำให้เรามีความสุขเลย  เมื่อในอดีตเราเรียนไม่เก่ง เราก้ปล่อยมันไป ปัจจุบันเราก็ตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดอยู่กับปัจจุบันไม่ต้องมองถึงอนาคต สิ่งนี้เองจะทำให้เรามีความสุขกับชีวิต  เรื่องจุดเริ่มต้นกับจุดจบก็ในมันเป็นเรื่องของมัน เราของเราคืออยู่ในระหว่างจุดเริ่มต้นกับจุดจบ

มองประวัติศาสตร์ในชีวิตเราเพื่อพัฒนาตัวเอง

คนเราทุกคนมีประวัติเป็นของตนเอง

ประวัติศาสตร์ของเราคือเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในอดีตที่ผ่านมา

การมองประวัติของเรามันจะมีประโยชน์ต่อเราไหม ?

เราลองมองประวัติของเราแต่ละคนเพื่อที่จะพัฒนาตัวเราในอนาคต

ในอดีตเราอาจจะเป็นคนไม่กล้าแสดงออก

ในอดีตเราอาจจะเป็นคนเรียนไม่เก่ง

ในอดีตเราอาจจะเป็นคนเล่นกีฬาไม่เก่ง

ในอดีตเราอาจจะวาดภาพไม่เก่ง

ในอดีตเราอาจจะสอบตกวิชาคณิต

ในอดีตเราอาจจะเบื่อวิชาฟิสิกส์

ในอดีตเราอาจจะไม่ชอบวิชาดนตรี

ในอดีตเราอาจจะไม่ชอบวิชาศิลป์

ในอดีตเราอาจจะเข้าหาคนไม่เก่ง

ในอดีตเราอาจจะไม่สนใจเรียน

ในอดีตเราอาจจะไม่สนใจทำงาน

ในอดีตเราอาจจะไม่เอาไหนเลย

ในอดีตเราอาจจะเป็นคนไม่ดี

          ถ้าเรามองดูอดีตของเราว่ามันเคยไปอย่างไรแล้ว แล้วเราจะปล่อยให้ตัวเราเป้นอย่างนี้ต่อไปอีกหรือไม่ถ้าเป็นผมผมจะไม่ปล่อยให้มันเป้นอย่างนี้ต่อไปอย่างแน่นอนผมจะต้องพัฒนาหรือปรับปรุงสิ่งที่ผมเป็นในอดีตให้มันดีขึ้นในปัจจุบันเพื่อความเป้นอยู่ที่ดีในอนาคต 

          ตัวอย่างเช่น ในอดีตผมไม่เล่นกีฬาไม่เก่งเป็นตัวสำรองตลอด พอผมรู้ว่าผมไม่เก่งผมเลยซ้อมหนักขึ้นเพื่อที่จะได้เป็นตัวจริงวันหนึ่งผมก็ได้ตัวจริง แม้ในอดีตผมจะได้เป็นตัวสำรองแต่พอผมรู่ว่าผมเป็นตัวสำรองต่อไปไม่ได้แล้วผมต้องพัฒนาตนเองเพื่อเป้นตัวจริงในได้สุดท้ายผมก็ทำได้ในระดับที่ผมพอใจ

         ผมว่าการมองประวัติศาสตร์ของเราเป็นการทำให้เราพัฒนาหรือปรับปรุงในสิ่งที่เราต้องการจะปรับปรุงได้

กาลเวลากับใจคน

อดีตอาจจะเป็นซูเปอร์สตาร์ ปัจจุบันอาจจะเป็นคนธรรมคนหนึ่งที่ไม่มีใครสนใจ

อดีตอาจจะเป็นที่รู้จักกันเป็นทั่ว ปัจจุบันเขาลืมไปหมดแล้ว

อดีตอาจจะเป็นนักเตะที่ดีที่สุดของโลก แต่ปัจจุบันอาจจะเป็นแค่โค้ชคนหนึ่งที่ล้มเหลวในการคุมทีม

อดีตอาจจะเป็นตัวสำคัญในทีม ปัจจุบันเป็นแค่ตัวผู้เล่นสำรอง

อดีตอาจจะเป็นคนดี แต่ปัจจุบันไม่ใช่แล้ว

อดีตอาจจะเป็นนักเรียน แต่ปัจจุบันเป็นนักศึกษา

อดีตอาจจะเป็นเด็ก แต่ปัจจุบันเป็นผู้ใหญ่แล้ว

อดีตอาจจะชอบกัน แต่ปัจจุบันไม่ชอบแล้ว

อดีตอาจจะรักกัน แต่ปัจจุบันไม่ใช่แล้ว

อดีตอาจจะหวานชื่น แต่ปัจจุบันอาจจะข่มขื่น

อดีตอาจจะรักกันปานจะกลมกลืน แต่ปัจจุบันเกลียดกันแทบมองหน้าไม่ติด

อดีตอาจจะห่างออกจากกันแทบจะไม่ได้ แต่ปัจจุบันห่างกันสักพัก

อดีตอาจจะรู้สึกมีความสุข แต่ปัจจุบันไม่ใช่แล้ว

ทุกสิ่งที่อย่างที่เกิดขึ้นในอดีต ปัจจุบันอาจจะไม่มีแล้ว

และทุกอย่างที่มีอยู่ในปัจจุบันอนาคตอาจจะไม่มีแล้ว

จะเห็นว่าทุกเวลาที่ผ่านพ้นไปมันอาจจะเป็นเปลี่ยนคนเรา อาจจะเปลี่ยนใจคนเราด้วย

กาลเวลาทำให้ใจคนเปลี่ยน

ใจของคนเรามักจะเปลี่ยนแปลงเสมอ เปลี่ยนไปตามกาลและเวลา

ช่วงเวลาหนึ่งอาจจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข พอผ่านไปอีกช่วงเวลาหนึ่งมีความทุกข์เข้ามาใจคนที่เคยมีความสุขนั้นกับมีความทุกข์เข้ามาแทน

ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เวลาเปลี่ยนคนเราเปลี่ยน คนเราเปลี่ยนใจคนเปลี่ยน

แม้แต่สิ่งที่เราคิดว่ามันจะอยู่จะอยู่กับเราตลอดไปจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เช่น เงินทอง ที่เราแสวงหาทั้งชีวิตเพื่อหวังว่าจะทำให้เรามีความสุขตลอดไป พอถึงช่วงเวลาหนึ่งมันก็ต้องถึงเวลาที่เราต้องปล่อยมันไป เพราะร่างกายไม่อาจจะอยู่กับสมบัติตลอดนิรันดรได้ เมื่อกาลเวลาเปลี่ยน ร่างกายคนเราเปลี่ยนสุดท้ายก้ถึงจุดจบคือความตาย ที่ทุกคนหนีไม่พ้น

กาลเวลาอาจเปลี่ยนใจคน อาจเปลี่ยนคน  แล้วอะไรบ้างที่จะทำให้ทฤษฎี กาลเวลาเปลี่ยนคนและใจคนเปลี่ยน ? 

บางคนอาจจะมีสิ่งนั้นอยู่ในแล้ว  หรือบางคนอาจจะยังไม่มี

ถ้ายังไม่มีลองมองหาความรักสิแล้วจะทำให้เรารู้ว่ามันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลาเลย

เวลาเปลี่ยน ความรักยังอยู่

จะผ่านไปหลายพันปี แต่ความรักยังอยู่ หากแต่ความรักนั้นเป็นความรักที่แท้จริง

                                              HE WILL LOVE YOU NEVER CHANGE

                                 ประวัติศาสตร์คือการศึกษาประวัติความเป็นมาของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง 
                                   จากที่มีบันทึกไว้ หรือจากการเล่าประสบการณ์ของผู้อาวุโส

                              แล้วชีวิตเรามีประวัติศาสตร์ไหม ? อะไรคือประวัติศาสตร์ของเรา ?

                 ถ้าถามผม ผมคิดว่าแต่ละคนต่างมีประวัติศาสตร์เป็นของตัวเอง ซึ่งอาจจะไม่ใช่               ประวัติศาสตร์สากล แต่เป็นประวัติศาสตร์ส่วนตัว ประวัติศาตร์ของเราอาจจะเป็นเรื่องราวใน               อดีตที่ทำให้เราจำได้จนถึงทุกวันนี้แล้วมันอยู่อยู่ในความทรงจำของเราตลอดเวลา                                                   หรือว่าจะเป็นวีรกรรมที่เราเคยทำในอดีต

       สำหรับผมประศาสตร์ของผมที่น่าประทับใจมากในสมัยเด็กอยู่ผมคือ ตอนนี้ผมอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ตอนนั้นผมกลับเพื่อนไม่ชอบเรียนมาก พวกเราจะพากันโดดเรียนเสมอ พวกเราจะเราตอนเช้า ตอนบ่ายหายไม่เรียน พอเราเรียนตอนเช้าเสร็จ ตอนที่คนอื่นไปรับประทานอาหารเที่ยงพวกเราก็มองดูต้นทางเพื่อที่จะได้หนีเรียน พวกเราฉวยโอกาศที่ครูไปดุนักเรียนรับประทานอาหาร ช่วงเวลานั้นแหละเป็นช่วงเวลาที่เหมาะอย่างยิ่งในการหนีเรียน เมื่อดูต้นทางเสร็จพวกเราก็โยนกระเป๋าลงไปทางหน้าตา แล้วก็วิ่งไปข้างหลังโรงเรียน เพราะมีเป็นป่าไม่มีใครเห็นเรา แล้วพวกเราก๊ไปเจอกันที่จุดนัดพบคือบ้านผมเอง พวกเราก็จะรับประทานอาหารเที่ยงที่บ้านผม  พวกเราทำอย่างงี้เป็นประจำจนครูต้องให้รุ่นพี่ตามหา
       มีอยู่วันหนึ่งรุ่นพี่ที่ครูให้มาตามหาพวกเราก็ออกตามหาพวกเรา พวกเขารู้ทันพวกเราเลยจับพวกเราได้ แต่ตอนแรกพวกเขาจับได้แค่เพื่อนผม ตัวผมกับเพื่อนอีกคนยังไม่โดนจับ แต่ด้วยความกลัวที่จะหลงป่า(เพราะเราสองคนไปไกลมาก) จึงยอมให้พวกเขาจับ แต่พวกเราบอกพวกเขาว่า อย่าบอกครูนะพวกเราขอร้องแล้วอ่ะ แล้วบอกว่าเดียวจะให้ขนมกินพวกเขาปล่อยเรา พวกเราก็โดดเรียนได้อีกวัน
       พอเช้าวันรุ่งขึ้น ครูประจำห้องเรียกที่หน้าชั้นเลยครับ ดช. สมเกียรติ ดช.ชำนาญ
ดช. พรชัย ดช. จตุรงค์ ดช. ณัฐพงษ ดช. ธัญณัฐ  ออกมาหน้าชั้นเรียนเดียวนี้ เมื่อวานพวกเธอโดดเรียนทำไหม เป็นอะไรถึงไม่ยอมเรียน พวกเราก็แก้ตัวนาน ๆ ประการ ปวดหัวบ้าง เจ็บแผลบ้าง แต่สุดท้ายก้ไม่รอดไม้แส้ครูเพราะเหตุผลฟังไม่ขึ้น ครั้งแรกที่จะโดดตีครับ กลัวเจ็บมาก สุดท้าก็เจ็บจริง
        หลังจากนั้นผมไม่ค่อยโดดเรียนอีกต่อไปเลย เพราะกลัวไม้แส้คุณครู ซึ่งตีเจ็บมาก จากนั้นผมเลยมาเอาดีทางการเรียน ผมก็เรียนได้ดี เรียนได้ที่สองของห้อง (แอบภูมิใจเล็กน้อย) จากเด็กโดดเรียน กลายมาเป็นเด็เรียนดีที่สองของห้อง ^_^

     ผมคิดว่านี่ก็เป็นประวัติศาสตร์ของผมที่เป็นจริงจากอดีตของผม และบันทึกไว้ในความทรงจำของผมแล้วสือออกมาเป็นตัวอักษรให้ผู้อื่นรับรู้

                                ผมเชื่อว่าทุกคนก็มีประวัติศาสตร์ส่วนตัวเป็นของตัวเอง