จากที่มีบันทึกไว้ หรือจากการเล่าประสบการณ์ของผู้อาวุโส
แล้วชีวิตเรามีประวัติศาสตร์ไหม ? อะไรคือประวัติศาสตร์ของเรา ?
ถ้าถามผม ผมคิดว่าแต่ละคนต่างมีประวัติศาสตร์เป็นของตัวเอง ซึ่งอาจจะไม่ใช่ ประวัติศาสตร์สากล แต่เป็นประวัติศาสตร์ส่วนตัว ประวัติศาตร์ของเราอาจจะเป็นเรื่องราวใน อดีตที่ทำให้เราจำได้จนถึงทุกวันนี้แล้วมันอยู่อยู่ในความทรงจำของเราตลอดเวลา หรือว่าจะเป็นวีรกรรมที่เราเคยทำในอดีต
สำหรับผมประศาสตร์ของผมที่น่าประทับใจมากในสมัยเด็กอยู่ผมคือ ตอนนี้ผมอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ตอนนั้นผมกลับเพื่อนไม่ชอบเรียนมาก พวกเราจะพากันโดดเรียนเสมอ พวกเราจะเราตอนเช้า ตอนบ่ายหายไม่เรียน พอเราเรียนตอนเช้าเสร็จ ตอนที่คนอื่นไปรับประทานอาหารเที่ยงพวกเราก็มองดูต้นทางเพื่อที่จะได้หนีเรียน พวกเราฉวยโอกาศที่ครูไปดุนักเรียนรับประทานอาหาร ช่วงเวลานั้นแหละเป็นช่วงเวลาที่เหมาะอย่างยิ่งในการหนีเรียน เมื่อดูต้นทางเสร็จพวกเราก็โยนกระเป๋าลงไปทางหน้าตา แล้วก็วิ่งไปข้างหลังโรงเรียน เพราะมีเป็นป่าไม่มีใครเห็นเรา แล้วพวกเราก๊ไปเจอกันที่จุดนัดพบคือบ้านผมเอง พวกเราก็จะรับประทานอาหารเที่ยงที่บ้านผม พวกเราทำอย่างงี้เป็นประจำจนครูต้องให้รุ่นพี่ตามหา
มีอยู่วันหนึ่งรุ่นพี่ที่ครูให้มาตามหาพวกเราก็ออกตามหาพวกเรา พวกเขารู้ทันพวกเราเลยจับพวกเราได้ แต่ตอนแรกพวกเขาจับได้แค่เพื่อนผม ตัวผมกับเพื่อนอีกคนยังไม่โดนจับ แต่ด้วยความกลัวที่จะหลงป่า(เพราะเราสองคนไปไกลมาก) จึงยอมให้พวกเขาจับ แต่พวกเราบอกพวกเขาว่า อย่าบอกครูนะพวกเราขอร้องแล้วอ่ะ แล้วบอกว่าเดียวจะให้ขนมกินพวกเขาปล่อยเรา พวกเราก็โดดเรียนได้อีกวัน
พอเช้าวันรุ่งขึ้น ครูประจำห้องเรียกที่หน้าชั้นเลยครับ ดช. สมเกียรติ ดช.ชำนาญ
ดช. พรชัย ดช. จตุรงค์ ดช. ณัฐพงษ ดช. ธัญณัฐ ออกมาหน้าชั้นเรียนเดียวนี้ เมื่อวานพวกเธอโดดเรียนทำไหม เป็นอะไรถึงไม่ยอมเรียน พวกเราก็แก้ตัวนาน ๆ ประการ ปวดหัวบ้าง เจ็บแผลบ้าง แต่สุดท้ายก้ไม่รอดไม้แส้ครูเพราะเหตุผลฟังไม่ขึ้น ครั้งแรกที่จะโดดตีครับ กลัวเจ็บมาก สุดท้าก็เจ็บจริง
หลังจากนั้นผมไม่ค่อยโดดเรียนอีกต่อไปเลย เพราะกลัวไม้แส้คุณครู ซึ่งตีเจ็บมาก จากนั้นผมเลยมาเอาดีทางการเรียน ผมก็เรียนได้ดี เรียนได้ที่สองของห้อง (แอบภูมิใจเล็กน้อย) จากเด็กโดดเรียน กลายมาเป็นเด็เรียนดีที่สองของห้อง ^_^
ผมคิดว่านี่ก็เป็นประวัติศาสตร์ของผมที่เป็นจริงจากอดีตของผม และบันทึกไว้ในความทรงจำของผมแล้วสือออกมาเป็นตัวอักษรให้ผู้อื่นรับรู้
ผมเชื่อว่าทุกคนก็มีประวัติศาสตร์ส่วนตัวเป็นของตัวเอง
บรรยายออกมาได้ดีมากเลยนะ และพี่คิดว่าเราก็สามารถเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาตร์โลกได้เช่นกัน แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเราจะสร้างประวัติศาตร์ของเรารึเปล่าอะนะ
ตอบลบซึ้งน้ำตาจะไหล...ต้องการคนมาเช็ดน้ำตา
ตอบลบ"ความภูมิใจสูงสุดในชีวิต คือ การประสบความสำเร็จ
ตอบลบในสิ่งที่คนรอบข้างเชื่อว่าคุณไม่มีวันทำได้"
ใช่เลยยย พุดดีอ่ะ555
ลบความทรงจำมีค่ามากมายมหาศาลและที่สำคัญคือ หาซื้อที่ไหนไม่ได้
ตอบลบความสุขมันย่อมเกิดจากการที่เราได้ทำอะไรแล้วเรารู้สึกสุข มันก็คือความสุข
ตอบลบการโดดเรียนสมัยยเด็กก็เป็นความสุขของเรา ที่เราได้หนีออกไปเล่นนี้ก็เป็น
ความสุขเพียงชั่วครั้งชั่วคราว และที่สุดมันก็เป็นความทรงจำที่เราไม่เคยลืมเช่นกัน